„Zrozumieć to można tylko po pijaku” - powiedział Stampy w „Rio Bravo”. Miał rację. Wie to każdy, kto wpadł... może nie raz, ale parę...dziesiąt razy w ten stan „pomiędzy”. Pomiędzy zamroczeniem a nieznośną trzeźwością. Tyle, że do tego stanu prowadzi nie tylko alkohol. Również pasja. To droga, którą PUA iść powinien i metoda, prowadząca do stanu „pomiędzy”. Wałkowaliśmy to wielokrotnie.

Nie będę tego ubierał w filozofie, tła historyczne i analogie. Jeśli mi się zdarzy, to w sposób niezamierzony. Poruszam temat, bo ostatnio dotknął mnie osobiście. I choć wałkowalno to wielkrotnie, raz więcej nie zaszkodzi.

Prędzej czy później każdy spotka się z tym zjawiskiem. Dlatego zamieszczam ten tekst w dziale ogólnym zamiast w advance. Jest to przegląd moich poglądów na temat płaczu kobiety. Nie poparty głębszymi badaniami, a wynikający tylko z doświadczeń i przemyśleń.

O tym, że istnieją, wiemy. W którymś artykule Gracjan pisze, że zaciągnąć kobietę do łóżka jest o wiele prościej, niż utrzymać związek. I to jest cholerna prawda. "Kto żonaty ten wie" - jak śpiewa Zamachowski w asyście Grupy MoCarta. Wiele na tej stronie napisano na temat shit testów i wciąż żywy jest temat gimnastyki umysłu i ćwiczeń w odbijaniu.

Nie lubię grać w tenisa. Nie lubię patrzeć na tą grę. Nie znam regulaminów rozgrywek. Wiem, że odbija się piłkę rakietą z jednej strony siatki na drugą.

U lekarza dziś byłem - że tak zacznę nunc ad rem. Wchodzę, a tam w poczekalni tłum. Wychodzę, myślę. Nie cierpię czekać w kolejkach, nieważne czy na poczcie, czy w piekarni.

To nie będzie tekst o kobietach. Będzie o czymś, dzięki czemu kobiety w naszym życiu się pojawiają.