Wenecja. XVI wiek. Zosia, córka Magdaleny wychodzi z domu. Po obiedzie często biega w ogrodzie ciesząc się towarzystwem natury.

Na przedmieściu w okolicy
biega Zosia, całkiem bosa.
Myśli kto, dziwna jaka.
Bez powodu, niczym kosa
w kółko biega, jest już taka.
Wcale brzydka, całkiem piękna
nastolatka z dumy pęka.
Wdzięki duże, pełne usta,
lecz nie wpada w żadne gusta.

W kieszeni zostały mi ostatnie grosze. Ledwie parę dolców. Starczy na jakieś ścierwo, które skosi mnie z nóg. Dobrze. Wychodzę. Mam nadzieję, że już się nie obudzę. Synku, tęsknię.

Palę papierosa. Jest piąta nad ranem. Leżę pod mostem jak cholerny kloszard. Kilka metrów ode mnie jakiś kundel wpieprza resztki burgera.

Lata pracy w zawodzie nauczyciela nauczyły mnie jednego. Dystansu. Dystansu, którego zawsze brakowało mojej żonie. Mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają. Ten, kto to powiedział, powinien usadowić się wygodnie na krześle elektrycznym. Nigdy nikomu nie życzyłem śmierci, ale poglądy bywają jak kobiety. Są cholernie zmienne.

Kolejna bezsenna noc za mną. Palę trzeciego papierosa z rzędu. Pełno mniej lub bardziej dziwnych refleksji przewinęło mi się przez ten głupi łeb. Kocham jedną. A z nią nie jestem. Byłem. Znowu mogę. Chyba.
"To ja wśród stu tysięcy samozwańczych bogów,
Ich mądrość nieomylna jest.
To oni znają lepiej mnie niż ja sam siebie,
Ich mądrość niepojęta jest"

Odpalam papierosa. Blues Tadka Nalepy i quartety Tomka Stańko witają ze mną kolejny dzień. Słoneczny, ciepły dzień. Starsza para wspiera się o siebie i dzielnie idzie w stronę ławki. Okruszki chleba spadają na bruk. Stado gołębi walczy o wdzięki staruszków. Niczym relikty zapomnianej epoki cieszą się swoim towarzystwem. Ona. On. Jedność. Miłość.

Z dedykacją dla Carlopactwo.

Biel. Czerń. Między nimi miliony innych odcieni, których nie potrafiłem dostrzec. Bez tego byłoby tak łatwiej, przyjemniej. Już nie. Dlaczego? Światło gaśnie, a wraz z nim świat, który wydawałoby się, tak dobrze znam. Budzę się.

Pojecie wzgledne. Dla jednego kultura jest zbesztaniem delikwenta za wyrzucenie zmietego papierka w miejscu niedozwolonym, dla drugiego obcowaniem ze spuscizna artystyczna w galeriach. Co jest prawda? Ktos powiedzial, ze prawda jest jak dupa. Kazdy ma swoja.