Sabat to złe i zarówno fascynujące zgromadzenie demonów, czarowników i czarownic na całonocnych orgiach przepełnionych rozpustą i sypkim pyłem złocącym pentakle wykonane z wosku. Podczas tego... specyficznego sabatu czarownice postanowiły sprzeniewierzyć się demonom panującymi nad ich czarnymi duszami. Przystąpiły więc do niecnego planu i zajęły się budzeniem lęku i trwogi, przywołując skojarzone dla demonów z ich słabością misteria. Ten sabat od samego początku wydawał się podejrzany. Odbywał się w bezludnym i dzikim kręgu, zaczął się wieczorem a czarownice przystąpiły do ukazywania piętna, którym naznaczył ich diabeł.

To tyle parafrazując kotwice, teraz czas przełożyć pewne schematy na łopatologiczny język zrozumiały dla zwykłych śmiertelników. Blog miał mieć ogólnie 10 podpunktów, jednak zdecydowałem się zostawić 7. Jeżeli temat was zainteresuje to dopisze resztę

Poniżej krótki spis treści, który schematycznie będzie obrazować znajomość pojęcia kotwicy oraz kotwiczenie zachowania i wywoływanie pożądanych stanów emocjonalnych jak i kotwice łańcuchowe.

1. Czym jest kotwica?
2. Kotwice mimowolne
3. Wchodzenie w odpowiedni nastrój
A. Zmiana submodalności
4. Tworzenie silnych kotwic sensorycznych
5. Wybór kotwicy
6. Kotwiczenie - szczegóły
7. Kotwiczenie innych

1. Czym jest kotwica?
Dzięki kotwiczeniu możesz wywołać w sobie pożądany stan emocjonalny lub zachowanie. Bez problemu będziesz mógł kontrolować swoje samopoczucie oraz samopoczucie innych osób. Wywoływać w nich konkretne uczucia i behawiory (zachowania). Tłumacząc to w najprostszym do zrozumienia języku – kotwica to bodziec, który wyzwala stan emocjonalny, fizjologiczny, zachowanie.

2. Kotwice mimowolne
Kotwice mimowolne to nic innego jak bodźce, które dostały się do twojej nieświadomości zupełnie przypadkiem. Na pewno masz jakiś fragment melodii, piosenki, utwory, po wysłuchanie którego wprowadzasz się w określonych stan emocjonalny np. stan euforii. Zazwyczaj kotwice mimowolne nie są tak silne jak kotwice celowe, jednak są od tego wyjątki. Przyzwyczajenie, które nadal trzyma ludzi w związku z czasem pęka, a wtedy obie strony non stop rozpamiętują o sobie podczas rutynowych czynności – to są właśnie kotwice mimowolne.

Dzięki wiedzy, którą dysponujemy możemy kotwice mimowolne przekształcić w sprecyzowane, silne i zaprojektowane i przestać być więźniem mimowolnego samopoczucia. Złe kotwice, która przypominają nam na przykład byłą dziewczynę czy jakąś sytuacje z przeszłości możemy zmieniać i dowolnie modyfikować – jednak do tego trzeba czasu i umiejętności kotwiczenia, którą z pewnością każdy może nabyć po odpowiednim praktykowaniu. Prostym przykładem zaprojektowanej kotwicy jest trzymanie kciuków. U wielu osób wywołuje to optymizm i nadzieję na coś dobrego.

Istnieje również zagadnienie kotwic chorobliwych czyli fobii. Na przykład osoby cierpiące na lęk wysokości, gdy spojrzą w dół z dziesiątek piętra poczują zaniepokojenie, strach i wewnętrzną obawę, inni cierpiący na arachnofobie na widok pająka będą miały podobne odczucia. Kotwice są tak silnymi aspektami NLP i psychologii społecznej w interakacjach międzyludzkich, że dobrze wykorzystane będą trwały nawet przez lata. Fobie to najlepszy aspekt, który ukazuje siłę kotwic. Jeżeli cierpisz np. na chorobliwy problem podchodzenia do kobiet – to właśnie jesteś idealnym przykładem na to jak doskonale można stosować kotwice.

„Kiedy uporządkujesz teraźniejszość, przeszłość sama się uporządkuje.”

3. Wchodzenie w odpowiedni nastrój
Ogólnie przyjęty model zachowania społecznego mówi o tym, że zachowanie pojawia się w naszym umyśle i kreowane jest od naszych uczuć, wartości i innych procesów fizjologicznych. Często o sukcesie czy porażce decyduje, zwycięstwie czy przegranej decyduje twój nastrój. Niekiedy nie podejmujesz żadnych wartościowych działań, które przybliżyły by Ciebie do osiągnięcia sukcesu. Innym razem zrywasz związek z powodu niestabilnych i negatywnych uczuć.

A. Zmiana submodalności
Submodalności są najmniejszymi elementami składowymi danych systemów sensorycznych – wiem, że mało wam to mówi, zapewne dla większości, jednakże inaczej nie dam chyba rady opisać czym są submodalności, postaram się pokazać to na praktycznych przykładach poniżej. Dzięki submodalnościom możemy w łatwy sposób wprowadzać się w stany emocjonalne oraz wprowadzać je u innych. Submodalności tak naprawdę nadają sens temu wszystkiemu co widzimy, co sobie wyobrażamy według określonych systemów sensorycznych.
Submodalności zaczerpnę ze swoich notatek, nie pamiętam dokładnie wszystkich na pamięć ponieważ kojarzę je odruchowo, jednak chcę Wam zobrazować wszystkie.
Istnieją trzy systemy sensoryczne (główne) – wzrokowy, słuchowy, kinestetyczny (dotyk).

W systemie sensorycznym wzrokowym submodalności jakie wyróżniamy to
- asocjacja i dysocjacja (asocjacja – widzenie własnymi oczami, dysocjacja – patrzenie na siebie z pewnej perspektywy np. z boku)
- odróżnianie kolorów – kolorowy lub czarnobiały
- lokalizacja (prawa, lewa strona, góra, dół)
- odległość, jasność, wygląd (ograniczony, panoramiczny), kontrast, wielkość
- poruszający się, nieruchomy, prędkość (szybszy lub wolniejszy niż w rzeczywistości)

W systemie sensorycznym słuchowym submodalności jakie wyróżniamy to
- głośny lub cichy
- odległość od źródła dźwięku oraz jego lokalizacja, prędkość dźwięku (szybszy lub wolniejszy niż w rzeczywistości), czysty, zakłócony, łagodny, delikatny lub szorstki
- słowa, dźwięki
- stereo lub mono
- ciągły lub przerwany

W systemie sensorycznym kinestetycznym submodalności jakie wyróżniamy to
- temperatura, waga, kształt
- rodzaj powierzchni (szorstka, gładka, aksamitna itd.)
- intensywność, nacisk (mocny, słaby), czas trwania

Dzięki temu, że submodalności nadają znaczenia obrazom, które sobie wytwarzamy w umyśle, naszym wyobrażeniom i marzeniom oraz danym sytuacjom, możemy sterować tym procesem. To od submodalności zależy czy będzie to dla nas przyjemny obraz czy nie i jak go będziemy interpretować. Idąc tym tokiem myślenia możemy również pokusić się o stwierdzenie, że to co dla nas wydaje się przyjemne dla innych nie musi być i takim submodalnym oddziaływaniem na siebie oraz innych możemy wprowadzać pożądane stany emocjonalne.

NIE POMIŃ TEGO
Proste ćwiczenie – weź kartkę i długopis lub otwórz notatnik i przypomnij sobie bardzo przyjemną sytuacje z twojego życia, którą pamiętasz. Zapisz jak najwięcej submodalności składających się na tą daną sytuację, możesz posłużyć się listą, którą sporządziłem na górze.

Jeżeli już skończyłeś przypomnij sobie coś niemiłego i nieprzyjemnego dla ciebie. Jakąś sytuacje o której najlepiej chciałbyś zapomnieć i zapisz związane z nią submodalności.

Teraz porównaj dwie listy i zobacz różnice w submodalnościach, które wyglądają na pozytywne a które na negatywne. Właśnie te submodalności wprowadzają w Twoim umyśle możliwość nadawania doświadczeniom pozytywnych lub negatywnych skutków. Równie dobrze możesz pomyśleć o tym, że poznałeś dwie kobiety. Dwie kobiety zakodowałeś w pamięci, jednak tylko do jednej czujesz taką hm… „chemię” i spowodowało to, że chcesz się z nią spotkać a druga zupełnie ciebie nie zainteresowała. Każda z nich miała inne cechy a kodowanie w pamięci przybrało formę submodalności, które napisałem na górze.

WAŻNE!
Teraz przywołaj w sobie jeszcze raz negatywne wspomnienie, takie same jak na początku, jednak teraz zamień submodalności na te z przyjemnego wspomnienia. Zamień wszystkie nieprzyjemne submodalności. Prosty przykład – jeżeli miłe wspomnienie widzisz w dużych i jaskrawych obrazach – wprowadź duże kontury i jaskrawe kolory do nieprzyjemnego obrazu.

Może być też tak, że gdy widzisz nieprzyjemny obraz patrzysz na wszystko z poziomu asocjacji – czyli własnymi oczami, a widząc obraz przyjemny patrzysz na to z boku z poziomu dysocjacji. Wprowadź więc poziom asocjacji do swojego negatywnego obrazu. Warto tutaj wspomnieć, że dzięki asocjacji uczucie staje się mocniejsze, natomiast przypominanie sobie jakichś złych wspomnień z poziomu dysocjacji – mniej bolesne.

ZMIANA SUBMODALNOŚCI = ZMIANA SAMOPOCZUCIA, co również możemy wykorzystać w przypadku osób trzecich, kierując rozmowę w taki sposób, aby sterować jej submodalnościami.

Jeśli jeszcze nie wykonałeś ćwiczenia to wykonaj go. Technikę zmiany submodalności o której napisałem na górze możesz stosować do wszystkich doświadczeń życiowych i w każdym nieprzyjemnym wspomnieniu albo przeszkody na twojej drodze.

4. Tworzenie silnych kotwic sensorycznych
O kurde, to już piąta strona a ja dopiero przy kotwicach sensorycznych… no to się rozpisałem, ale dobra my tu gadu, gadu a kotwice nam uciekają, więc przejdźmy do rzeczy.

Przede wszystkim należy się zastanowić jaki stan chcemy zakotwiczyć i jak go można wywołać. Jakie są elementy składowe tego stanu, albo w jakiej sytuacji go mieliśmy wraz z jeszcze większym wykorzystaniu submodalności. Większość osób z tej społeczności zapewne potrzebuje stanu „pewności siebie”. Aby ustanowić kotwicę, należy przypomnieć sobie REALNE powtarzam jeszcze raz REALNIE doświadczenie z życia, w którym ten stan posiadaliśmy. Im silniejszy stan i silniejsze wspomnienie, tym bardziej skuteczna będzie kotwica. Nie zapominajmy, że stany możemy „tuningować”, czyli nadawać jeszcze np. jaskrawszych barw, bardziej wyolbrzymiać dane submodalności, jednak sytuacja najlepiej aby pozostała realna. Krótki opis procesu kotwiczenia poniżej, szerzej opiszę go później.

1. Zastanów się na jakim stanie ci zależy. Nie opisuj go, użyj maksymalnie 2-3 słów np. „pewny”, „spokojny”, „opanowany”. Musisz go dokładnie określić
2. Jeśli chcesz możesz nadać mu jakąś nazwę – ja osobiście polecam, ponieważ łatwiej jest wtedy pamiętać i odpalać takie kotwice w określonych sytuacjach na przykład „stan poniedziałkowy poranek”, który odpalam w poniedziałek jak tylko wstaję aby być pełnym zapału do pracy. Dobrze jest stany nazywać określeniami, które przypominają nam od razu daną sytuacje. Na przykład w wakacje tak nieziemsko się bawiliśmy, że byłeś w euforii. Chcesz ten stan nazwać więc nazywasz go „stan wakacyjny”.
3. Przypomnij sobie teraz ten stan. Wyraźnie go doświadcz, tak jak wtedy gdy opisywałem submodalności. Skup się na nim. Przypomnij sobie konkretny czas, kiedy czułeś się w pełni, na przykład zmotywowany, pewny siebie itd. Kiedy cofasz się do tego stanu i go sobie przypominasz musisz być w asocjacji – patrz własnymi oczami, odczuwaj na własnej skórze co się dzieje, każdy dotyk, każdy dźwięk musisz sobie odtworzyć i słyszeć na własne uszy i czuć to co czułeś.
4. Wybierz odpowiednią kotwicę (o tym później)
5. Zarzuć kotwicę (o tym później).

Stan umysłowy jest kreowany czasami intuicyjnie i niezależnie od nas. Dlatego też istnieje coś takiego jak zmiana kontekstów stanu. Niektórzy boją się podejść do kobiety, są w tym strasznie niepewni a uprawiając jakąś dyscyplinę sportu czują się jak bogowie, wiedzą, że są w tym dobrzy i dlatego wygrywają. Czują się pewnie siebie. Ktoś też może twierdzić, że nie ma żadnych wspomnień dotyczących swoich sukcesów w danej dziedzinie, jednak może mieć je w innych, które na przykład dotyczą jego talentu lub pewności siebie.

Chcesz zakotwiczyć na przykład pewność siebie w stosunku do kobiet. Okej, nie ma problemu. W takim razie przypomnij sobie sytuacje ze swojego życia np. sport, szkoła i nauka czy spotkanie z bardzo dobrym kumplem – gdzieś, gdzie przejawiasz tą pewność siebie. Kotwiczysz ją według schematu, który został opisany wyżej i zostanie rozszerzony poniżej – i jedziesz dalej.

Ja praktykowałem to tak, że zrobiłem sobie listę potrzebnych stanów emocjonalnych i zachowania a następnie opisałem po krótce sytuacje, w których te stany występowały, dzięki czemu zaoszczędziłem kupę czasu.

Nawet jeżeli nie mamy żadnych wspomnień, co według mnie jest niemożliwe, aczkolwiek dopuszczam taką myśl do siebie, które oddają stany emocjonalne jakie chcesz poczuć to z zasad społecznych empatii wynika, że potrafimy wyobrażać sobie stany emocjonalne u innych. Zwykłe powiedzenie „Wyobrażam sobie, jak się czujesz” nabiera tutaj nowego znaczenia. Możesz więc wyobrazić sobie jakie to jest uczucie, gdy jest się pewnym siebie, spokojnym i tak dalej. Osoby z silną wyobraźnią mogą w tej kwestii mieć o wiele łatwiej niż ludzie, którzy przeżyli wszystkie takie sytuacje. Jako dzieci wszyscy mieliśmy bogatą wyobraźnię i w większości wypadków jest ona uśpiona, lecz pobudzona może stać się nowym tworem naszej kreatywności

5. Wybór kotwicy
Masz do dyspozycji trzy rodzaje kotwic według systemów sensorycznych – wzrokowa, słuchowa i dotykowa. Ja osobiście staram się wykorzystać wszystkie trzy jednocześnie, jednak nie zawsze jest to możliwe lub nie zawsze widzę odpowiednią sytuacje do tego.

Kotwice wzrokowe
Kotwice wzrokowe – jak sama nazwa wskazuje są powiązane ze wzrokiem. Nasz wzrok codziennie ląduje na jakichś gazetach, ulotkach, zapiskach, czy reklamach, jednak nie ma szans, żebyś za każdym razem zabrał ze sobą zeszyt lub wyciągnął klucze i spojrzał na brelok. Kotwice wzrokowe możesz stosować na przykład przy patrzeniu na bransoletkę na ręce czy czymś pokrewnym, co widzisz i co masz praktycznie zawsze przy lub na sobie. Niestety nie ma również szans abyś bez przerwy miał przed oczami egzotyczny zachód słońca i seks z Jessicą Albą, musisz więc stworzyć kotwicę wewnętrzną.

Wyobraź sobie na przykład relaksujące wakacje w Miami, leżysz na plaży, pełnej pięknych kobiet, słyszysz jedynie szum fal, chłodzący delikatnie wiatr i słodkie głosy kobiet przechodzących obok ciebie. – w taki sposób możesz kotwiczyć np. stan spokoju i relaksu. Oczywiście lepiej jest używać sytuacji, które z łatwością damy radę przypomnieć, jednak nie zawsze jest to możliwe i musimy tworzyć własne. Podstawowa sprawa jest taka, że zawsze musisz mieć dostęp do swojej kotwicy, a więc obrazy zewnętrzne nie zawsze będą do niej pasować, chyba, że zawsze masz dany przedmiot ze sobą. Na przykład piłkarz może dokonać kotwiczenia na piłce, a Ty na swojej bransoletce, której nie zdejmujesz.

Kotwice słuchowe
Kotwice słuchowe powiązane są z każdym dźwiękiem zewnętrznym bądź wewnętrznym. Często przybiera on również formę zwykłego zdania twierdzącego lub rozkazującego na przykład „Możesz to zrobić”, „Uspokój się”, „Podejdź do niej, urodziłeś się mężczyzną a nie ciotą”, jak dla mnie najskuteczniejsza chyba „Chuj tam, co ma być to będzie, pierdole to” – wybaczcie infantylne słownictwo .

Jeżeli chodzi o słuch to można kotwiczyć również zewnętrznie – głośno wypowiedzieć zdanie, któreś zdanie wymienione wyżej. Upewnij się, że dana kotwica nie wykorzystuje mieszanych skojarzeń w twoim umyśle, co może tak naprawdę doprowadzić tylko do niepożądanych efektów. Staraj się projektować kotwice - oznacza to dosłownie, że muszą być one skierowane na jakiś konkretny cel, skojarzone z określonym stanem, które nie są sprzeczne znaczeniowo.

W kotwicach słuchowych warto wybrać jakiś niepowtarzalny dźwięk na przykład piosenkę, które na co dzień nie słuchamy a będziemy jej słuchać, żeby wprowadzić jakiś stan emocjonalny lub zachowanie. Do tego warto dorzucić jakiś ton głosu i wypowiadane słowa. Oczywiście możemy tutaj eksperymentować – wszystko co związane ze słuchem i wyobraźnią, ponieważ możemy wyobrażać sobie głos jakiejś osoby, który przemawia do nas w naszych myślach.

Kotwice kinestetyczne
Kotwice kinestetyczne najłatwiej zademonstrować na prozaicznym przykładzie „trzymaj kciuki”. Uważane są za najbardziej efektywne, jednak mogą ci dać znacznie mniej niż wewnętrznie stworzone obrazy i dźwięki. W zależności od preferencji sensorycznych, może okazać się, że wywoływane dla ciebie uczucia wewnętrzne, nie będzie dla ciebie proste. Niemniej powinieneś wybrać kotwicę kinestetyczną do której będziesz miał natychmiastowy dostęp – jakiś gest, ruch mało widoczny dla innych, bo wiadomo… wyjdziesz na debila jak będziesz starał się giąć swoje ręce i będzie to wyglądało mało naturalnie.

Warto tutaj poruszyć temat kotwic dotykowych wewnętrznych, o których wiele osób zapomina. Na przykład możesz „poczuć” czyjąś rękę na ramieniu, lub poczuć jak ciebie obejmuje. Masz tutaj ogromne pole do popisu podobnie z kotwicami zewnętrznymi – czyli gestami i ruchami. W tym przypadku możesz np. połączyć swój kciuk i mały palec w kółko.

Przy wyborze kotwicy pamiętaj aby była ona wyjątkowa dla ciebie i przypisana dla określonego stanu emocjonalnego, który chcesz wywołać. Najlepiej aby kotwice kojarzyły ci się z daną sytuacją, do której wracasz pamięcią, stanem umysłu, więc nie trzymaj się sztywnych schematów, które tutaj napisałem np. trzymania kciuków, co oznacza optymizm.

Kotwice muszą być wytrzymałe, także unikaj osób ulotnych, które kiedyś były dla ciebie autorytetem a teraz przestały nim być.

6. Kotwiczenie – szczegóły
Tak jak pisałem już w punkcie bodajże 4. Czas na rozwinięcie pojęcia zarzucania kotwicy.

1. Poszukaj miejsca, w którym nikt ci nie będzie przeszkadzał, najlepiej swój pokój, zrelaksuj się, siedząc wygodnie lub leżąc na łóżku. Zrób to co robisz zawsze relaksując się.

2. Zdecyduj, do jakiego doświadczonego w przeszłości uczucia (bądź stanu) chciałbyś się odwoływać w przyszłości.

3. Wybierz kotwicę, którą możesz wykorzystywać w każdej sytuacji. Pamiętaj o tym jak pisałem wcześniej – kotwica musi być dyskretna bo inaczej wyjdziesz na idiotę, wyjątkowa, podręczna i sama w sobie miała budujące znaczenie.

4. Przypomnij sobie sytuacje, w której mocno doświadczyłeś pożądanego stanu. Nie spiesz się, poczekaj aż ten stan się wzmocni do maksymalnej wartości. Wczuwaj się powoli zwiększając intensywność submodalności i wczuwanie się modalności (po kolei – widzenie, słyszenie, czucie), następnie je wszystkie połącz i spotęguj. Wyobraź sobie, że przeżywasz te doświadczenie jeszcze raz. Zwracaj uwagę na wszystko submodalności, które opisałem – kolory, powierzchnie, dźwięki, głosy, ludzi, asocjuj się. Odczuwaj wszystkie emocje tak jak wtedy.

5. Kiedy już przypomnisz sobie emocje, możesz próbować je jeszcze bardziej wzmocnić – opisywane wzmacnianie submodalności, jaskrawsze barwy, głośniejsze dźwięki, wyraźniejsze obrazy, większe.

6. Kiedy już osiągniesz największą intensywność wspomnienia, uruchom wszystkie trzy kotwice (wzrokową, słuchową i kinestetyczną) jednocześnie. Podtrzymaj to wrażenie. Następnie, zanim jeszcze intensywność zacznie spadać, uwolnij kotwice. W końcu powoli wróć do teraźniejszości.

7. Teraz zmień stan albo przerwij stan robiąc bądź myśląc coś zupełnie innego. Zrób parę przysiadów, pompek, idź do kuchni czegoś się napić, odlej się, umyj ręce i wróć do pokoju. Uruchom ponownie kotwicę i zaobserwuj, czy wywołuje ona pożądany stan.

8. Powtórz ten proces kilka razy, za każdym razem wzmagając intensywność wspomnienia poprzez dodawanie sensorycznych szczegółów . Szybko zapewne stwierdzisz, że wywoływanie kotwic bez pożądanego stanu jest niemożliwe. Wtedy będziesz wiedział, że zainstalowałeś w swoim mózgu kotwicę na stałe. W innym wypadku powtórz cały proces, zmieniając wspomnienie.

9. Możesz sprawdzić swoją kotwicę poprzez rzutowanie w przyszłość. Pomyśl o jakimś momencie w przyszłości, kiedy będziesz potrzebować określonego stanu. Pomyśl, czego doświadczysz tuż przed tą chwilą. Potraktuj to jako znak wywoławczy dla swojej kotwicy. Teraz uruchom kotwicę i obserwuj co się dzieje. Przypomnisz sobie ten stan równie łatwo w nagłej potrzebie, jak podczas wyobrażania sobie samej sytuacji.

10. Następnego dnia powtórz test. Kiedy stwierdzisz, że kotwica jest trwała musisz zdobyć pewność, że możesz zawsze na niej polegać. Gdy tylko nadarzy się okazja zawsze ją stosuj.

Praktyka czyni mistrza. Jeśli technikę tę będziesz stosował regularnie szybko przyswoisz sobie jaką miarą mierzy się stany emocjonalne i będziesz mógł z łatwością określać ich głębokość. Nauczysz się też szybko sobie przypominać doświadczenia wielozmysłowe. Są one podstawą cennych indywidualnych zasobów, z których możesz korzystać w samodoskonaleniu się. Z czasem samo myślenie o stanie emocjonalnym wprawi ciebie w ten stan.
7. Kotwiczenie innych
Kiedy kotwiczysz inne osoby posiłkuj się opisem z rozdziału czwartego i szóstego – kotwiczenia szczegółowego. Staraj się używać odpowiedniego tonu głosu oraz własnego stanu, aby poprowadzić ich do pożądanego stanu. Pomocny będzie artykuł o neuronach lustrzanych http://www.podrywaj.org/neurony_.... Staraj sterować się rozmową tak, aby osoba kotwiczona była w stanie asocjacji np. „widzisz teraz swoimi pięknymi oczami…”. Typowy NLS idealnie przyda się do kotwiczenia na kobietach stanów emocjonalnych lub zachowania. Polecam w tym przypadku obejrzenie filmu, który tytuł podawał Gracjan – idealnie oddaje jak dzięki NLS panować nad kobiecymi emocjami – Don Juan DeMarco.

Podczas budowania attraction już na wstępie możemy zaktowiczyć „ciekawość”, opowiadając jakąś historię i obowiązkowo robiąc pauzy. Tutaj kłania się sztuka lingwistyki, która jest nieodłącznym atutem do kotwiczenia na innych osobach.

Osobiście preferuje kotwice trójsensoryczne, czyli oddziałujące na słuch, dotyk i wzrok, chociaż fizyczne, z doświadczenia wiem, że bywają najsilniejsze, jednak połączone stanowią jeszcze lepsze odpalenie jej w każdej sytuacji. Jeżeli chodzi o dotyk to w skład dotyku wchodzi również smak i zapach.

Kotwice dotyczące jedzenia wraz z połączeniem wzroku są wyjątkowo silne. Jeżeli myślisz przyszłościowo wystarczy, że jesz coś specyficznego, dany produkt przy niej w dużej częstotliwości. Ona automatycznie gdy nie będzie ciebie obok niej ma zakodowane wspomnienie, gdy spojrzy na ten produkt – pomyśli o tobie. Jest to silna kotwica, która trwać może przez dłuuugie miesiące, a stymulowana – nawet przez lata.

Jeżeli chodzi o węch to tutaj wychodzi to jak ważne są unikatowe perfumy. Jeżeli nie masz kasy na dobre perfumy to po prostu odłóż sobie pieniądze i nie kupuj byle jakich STR8, adidasów czy jeszcze jakichś bardziej pospolitych a do czasu gdy nie masz kasy zwykły dezodorant z AXE wystarczy. Im bardziej unikatowy zapach tym lepiej. Oczywiście w parze z unikatem musi iść przyjemność. Wystarczy parę razy spryskać się nowymi perfumami i w chwili kiedy kobieta mówi, że wyjątkowo pachniesz czy cokolwiek innego traktującego temat twoich perfum, wiesz, że jest zakotwiczona. Jeszcze wtedy nie warto włączać całkowitej stymulacji, wystarczy DELIKATNE muśnięcie jej np. w szyje i tekst „Dziękuje Kotku”, do tego uśmiech. Stymulacja powinna nadejść gdy nie będziecie się widzieć a będziecie rozmawiać np. komunikatory czy telefon. Wtedy napisz „A teraz przypomnij sobie zapach moich perfum, mój dotyk, i to jak wyjątkowym uczuciem byłoby teraz przytulenie się do mnie”. Modyfikujcie ale STYMULUJCIE. Nie piszę tutaj NLSowskich tekstów bo po prostu temat jest o czymś innym.

Dotyk – fantastyczna kotwica, którą warto wykorzystywać. Niestety niewiele osób wie, że jeżeli kotwiczymy dotykiem to warto tutaj rzucać kotwice na strefach erogenne – szyja, nadgarstki, kark i inne. Oczywiście nie jest to schematem, lecz jedno delikatne i finezyjne muśnięcie ręką dostarczy jej przyjemności fizycznej, przez co wzmocni kotwice.

Kotwice w stosunku do innych osób możemy wzmacniać na różne sposoby. Załóżmy, że spotykamy się z dziewczyną raz w tygodniu np. w poniedziałek (istny przykład naszego kolegi ze strony, którego nicku nie wiem czy mogę wymienić – dzięki : )) i chcemy zakotwiczyć jej uczucie szczęścia i miłości/zauroczenia. Spotykamy się z nią i naprowadzamy rozmowę na dogodne tematy. Teraz gdzieś się z nią zatrzymujesz, całujecie się, muskasz jej szyję (skup się na niej, delikatnie!! BARDZO DELIKATNIE, wyobraź sobie, że jest warta 10 milionów i boisz jej się dotknąć, przejeżdżaj od karku w dół aż do splotu słonecznego i wracaj drugą stroną), jej nadgarstki, trzymając ją jedną ręką za rękę a drugą za szyję powiedz coś w stylu „Kiedy obudzisz się w poniedziałek rano, pijąc poranną kawę (kotwica na kawę trójsensoryczna) pomyślisz o mnie, o tej sytuacji, o tym jak w tej chwili jesteś szczęśliwa i jak się z tym czujesz (stan zauroczenia/miłości i szczęścia bo to analogiczne o ile wcześniej subtelnie go wywołasz)... wtedy weźmiesz telefon do ręki, napiszesz mi smsa jak dobrze Ci się spało (sprawdzanie kotwicy), a dźwięk otrzymywanego raportu dostarczenia wiadomości (o ile ma dźwięk, podwajanie mocy kotwicy – trójsensoryczna z małym naciskiem na dotyk) przypomni Tobie te ciepło, które czułaś przytulając się do mnie za każdym razem jak mnie widziałaś (spotykasz się z nią tylko raz w tygodniu, więc samoistnie będzie kojarzyła ten dzień z tym uczuciem, kotwica trójsensoryczna na dzień tygodnia)". Możesz to oczywiście trochę podrasować.

Peace.