Seria blogów (nie wiem ile ich będzie, chyba do wyczerpania tematu o ile dotrwamy i na ile mi wiedza pozwala:)) mająca na celu przybliżyć niektórym i nawet starym wyjadaczom techniki perswazyjnego rozmawiania z ludźmi, wprowadzania ich w stan transu za pomocą lingwistyki, ukrywanie sugestii. Jak to się ma do uwodzenia? A no bardzo łatwo – za pomocą określonych wzorców lingwistycznych można wydawać ów sugestie na poziomie nieświadomym oraz wzbudzać odpowiednie stany emocjonalne, zachowania i reakcje na to co mówimy.

Osobiście korzystam z wielu wzorców lingwistycznych, jednak nie ma sensu podawać tutaj ich nazw. W główniej mierze skupiam się na wzorcach lingwistycznych Miltona opracowanych przez dwóch twórców NLP i dostosowanych do moich potrzeb w kontekście rozmowy z kobietami, życiu zawodowym i prywatnym. Niektóre wyrażenia nie mają żadnych wzorców.

Od razu odniosę się do komentarzy typu „to nie działa” i pokrewnych. Jeżeli nie działa to nie sprawdzaj. Ja mam taki styl i czuję się w tym najlepiej, dla mnie to wychodzi i jestem usatysfakcjonowany z efektów w takim stopniu, aby go nie zmieniać. Oczywiście ciśnięciem NLS czy jakimiś innymi metodami czysto psychologicznymi do każdej napotkanej dziewczyny, osoby nie ma najmniejszego sensu. Przykłady, które tu podałem są głównie zbiorem moich doświadczeń a takie sytuacje miały miejsce naprawdę. Możesz je dowolnie modyfikować pod swoim kątem aby uzyskać jeszcze lepsze efekty.

Najpierw zacznijmy od teorii – dlatego też wyjaśnię struktury lingwistyczne (struktury wyrazowe, językowe), które poruszę w dzisiejszym blogu a później przejdziemy do przykładów praktycznych, aby początkujący w ogóle ogarnęli je chociaż w małym stopniu. Oczywiście to nie są wszystkie struktury jakie możemy użyć, następne będę sukcesywnie pojawiać się na stronie.

Na początek zajmiemy się słowem „NIE” . Jest ono traktowane przez nasz umysł dość wyjątkowo. Gdy powiem „Nie denerwuj się, musimy porozmawiać” to często druga osoba samoistnie wchodzi w stan zdenerwowania i podświadomie czuje, że coś jest nie tak. Dlaczego? Dzieje się tak z tego powodu, że wyrażenie takie trafia do naszej nieświadomości jako „Denerwuj się, musimy porozmawiać” . Słowo „NIE” jest najzwyczajniej w świecie wycinane i ignorowane a nieświadomość przyjmuje to jako sugestie, którą musi wykonać o ile nasza świadomość nie rozpakuje tej sugestii.

Drugie słówko o jakie zahaczymy to „SPRÓBUJĘ” . Wiele osób w chwili kiedy wyobraża sobie na przykład polecenie „robię obiad” wyobraża sobie również tą czynność jako skończoną, jednak gdy spróbują wyobrazić sobie słowa „Próbuję robić obiad” nie widzą zakończenia tej czynności i często mają w myślach jakieś losowe wypadki, które mogą zdarzyć się podczas wykonywania tej czynności. Rozumiecie już? Słowo „spróbuję” sabotuje nasze kontakty z ludźmi poprzez to, że „spróbuję” oznacza zamiar wykonania jakiejś czynności z założeniem, że się nie uda. Dlatego też stwierdzenia poleceń, które ma ktoś zrobić wydajemy poprzez „Zrób to” na przykład – widzisz ładną kobietę w myślach zamiast „spróbuję do niej podejść” musisz wyobrażać sobie „podchodzę do niej” . Co dla Ciebie jest bardziej przekonujące „Odrób lekcje” czy „Spróbuj odrobić lekcje” ?

Trzecim słówkiem jakim się zajmiemy jest trzyliterowe „ALE” , jest to magiczne słowo, dzięki któremu możemy wydać sugestie, które w logiczny sposób brzmią jako coś „interesującego” a dla naszej podświadomości jest to zwykłe polecenie, sugestia, którą musi zrealizować. Przykład zdania „jesteś przystojny, ale chodźmy stąd już” . Jakbyś to odebrał? „Spoko… jestem przystojny, przynajmniej ona tak twierdzi, ale jednak coś nie gra skoro tak nagle zmienia temat.” Dlaczego tak się dzieje? Dlatego, że ta część zdania, która stoi przed „ALE” dla naszej nieświadomości jest unieważniana, kasowana a druga część zdania stojąca za „ALE” to sugestia, którą wykonamy. Ważne jest aby druga część zdania po „ALE” nie miała logicznego połączenia z pierwszą częścią, ponieważ nasza świadomość szybko rozpakuje sugestie i nic z tego. Warto tutaj podać przykład „Wiem, że masz dużo nauki i możesz być tym wszystkim lekko zdenerwowana, ale skoro już się spotkaliśmy to może warto wyskoczyć razem na piwo/kawę/obiad/kolacje”.

Teraz czas na element z pogranicza science-fiction czyli czytanie w myślach. Polega to dosłownie na utrzymywaniu, że zna się myśli i uczucia drugiej osoby, bez podawania sposobu uzyskania tej wiedzy na przykład „Wiem, że się zastanawiasz… nad czymś” – oczywistą sprawą jest to, że będzie się zastanawiała w chwili kiedy do niej to powiemy albo gdy mamy silnie uwarunkowane uczucie empatii lub po prostu widzimy stan emocjonalny drugiej osoby „Wiem, jak się teraz czujesz…”, „Wiem, że możesz być zirytowana…”. Stwarzania silnej więzi emocjonalne przyciąga do siebie ludzi. Opiszę to szerzej na przykładach w drugim blogu.

Czas przejść na wyższy poziom – czyli odpowiednie konstruowanie wzorców lingwistycznych, które nazywają się implikacjami. Struktury te mają za zadanie dotarcie w pierwszej części do świadomego umysłu rozmówcy aby później przejść na wyższy poziom nieświadomości i wydać odpowiednią sugestie na przykład „Robisz teraz obiad i zastanawiasz się co będziesz jadł na kolacje” . Często zdarza się w procesie sprzężenia (spiętrzenia) wzorców lingwistycznych, o których jeszcze napiszę nasz umysł traktuje takie wyrażenia jako prawdę i realizuje to. Warto tutaj zapamiętać słówka „oraz” i „i” , jako łączniki wzorca. Posługując się wyżej wymienionym przykładem w chwili kiedy ktoś robi obiad i powiemy coś takiego – pierwsze wyrażenie „Robisz teraz obiad” traktuje jako prawdę bo to obecny stan rzeczy, natomiast druga kwestia nie do końca zgadza się z istniejącym stanem rzeczy, ponieważ niekoniecznie musi myśleć o tym co zje na kolacje, jednak w chwili kiedy to usłyszy faktycznie będzie myślał o tym co zje na kolacje.

Podobne efekty do wyżej opisanego przykładu uzyskujesz poprzez wykorzystanie słówek „podczas”, „w trakcje” oraz „im… tym…” na przykład „Im więcej czytasz o perswazji tym bardziej masz ochotę spróbować tego w konkretnych sytuacjach w rozmowach z kobietami” – miałeś tutaj przed oczami obraz jakiejś sytuacji? Jeżeli nie to spróbuj drugi raz , „Podczas czytania mojego bloga jeszcze bardziej wzbudziło się w Tobie uczucie zaciekawiania i jeszcze bardziej chcesz poznać zasady działania psychologii” .

Ciekawym przykładem jest tutaj również potwierdzanie naszych słów przez naukowców. Dosłownie chodzi mi o to, że w setkach artykułów, które dostępne są praktycznie w mass mediach ludzie non stop używają wyrażenia „Naukowcy z uniwersytetu/instytutu… potwierdzili, że…”. Wyrażenie takie w stosunku do osób nieświadomych często spotyka się z ogromną aprobatą i brakiem polemiki na temat tego, co umieścimy po słowie „że” – czyli sentencji. Możemy tam wkomponować jakąś sugestie lub zwykłe „kłamstwo” aby podkreślić konkretne cechy naszego charakteru na przykład „Naukowcy z instytut badań społecznych nad interakcjach międzyludzkich w Toronto, stwierdzili, że kobiety, które mało mówią na pierwszym spotkaniu częściej nie mogą znaleźć partnera i o 39% mniej z nich wychodzi za mąż” . Jaki z tego wniosek? Nie będzie z tym polemizowała skoro stwierdzili to „naukowcy” z poważanego instytutu, którego nazwę wymyśliłem w przeciągu paru sekund, jednak brzmi fachowo i budzi respekt, a sugestia została przesłana, żeby więcej się odzywała.

Następnym wzorcem lingwistycznym jest implikacja przyczynowo-skutkowa. Założenie, że jedno jest przyczyną drugiego. Zdania takie stosujemy często: „Jeśli… to…”, Gdybyś… to…”. Inne wyrażenia przyczynowo-skutkowe to na przykład „ponieważ”, „skoro”, „sprawi”, „wywoła”, „spowoduje” oraz „pozwoli” na przykład „Dalsze czytanie tego bloga sprawi, że poczujesz nieodpartą chęć chłonięcia wiedzy z zakresu NLP oraz psychomanipulacji” lub „Dalsze czytanie tego bloga sprawi, że poczujesz uczucie tego, jak mało jeszcze wiesz z zakresu psychologii i jak wiele musisz się jeszcze nauczyć” oraz „Gdybyś przeczytał ten blog od początku do końca to poczułbyś nieodpartą chęć skorzystania z mojego szkolenia z zakresu NLP oraz kontaktów damsko-męskich, ponieważ będziesz pewny tego, że posiadam ogromną wiedzę na ten temat” .

Ostatni wzorzec z zakresu implikacji. Chyba najbardziej go nie lubię ze względu na nazwę, która za wiele nie mówi, także nawet nie będę jej przytaczał, osobiście nazywam go złożoną równoważnością. W przypadku, gdy dwa stwierdzenia mają równoważne znaczenie, na przykład „Cały dzień tak ciężko pracujesz oznacza to zapewne, że jesteś zmęczony”. Jedna rzecz oznacza drugą i tak na przykład „To, że umówiłaś się ze mną na randkę, oznacza, że dobrze się czujesz w moim towarzystwie i chcesz mnie bardziej poznać” . Pierwsza część zdania jest jak najbardziej prawdziwa – bo się z Tobą umówiła, druga już niekoniecznie, bo równie dobrze mogła się z Tobą umówić z tysiąca innych powodów i oznacza to tylko tyle, że ta dziewczyna jest obok Ciebie i umówiła się z Tobą, jesteście w restauracji (zakładając, że tam poszliście), czekając na coś do jedzenie (o ile coś zamówiliście) i tak możemy w nieskończoność. Jednak jej nieświadomość tego nie wie, ponieważ świadomość interpretuje pierwszą część zdania jako prawdziwą nie przykładając logicznej wartości do tego co zaraz powiesz – czyli ukrytej sugestii tego co ma czuć.

Okej, czas na przykłady zastosowania tego w praktyce. Oczywiście pamiętajcie, że to dopiero kropla w morzu tego, co będą zawierały następne artykuły. Są to zupełne podstawy, które musi pamiętać każdy, kto w ogóle chce zacząć bawić się w taką komunikację. Istnieje podstawowa zasada, o której trzeba pamiętać tworząc wypowiedzi przy użyciu jakichkolwiek implikacji czy innych wzorców lingwistycznych – pakujemy to jak najbardziej się da, aby świadomość nie mogła wypakować wszystkich informacji. Polega to po prostu na łączeniu wielu wzorców lingwistycznych w jednej wypowiedzi – im więcej tym lepiej i nazywa się to SPRZĘŻENIEM LUB SPIĘTRZENIEM WZORCÓW – różne są tłumaczenia.. Gwarantuję, że łączenie przynajmniej 3-4 wzorców daje już bardzo dobre i zadowalające efekty. Teraz przedstawię realne przykłady z mojego doświadczenia.

Aa…. Zapomniałem. Często wypowiedzi mogą brzmieć nieskładnie, jednak w przypadku fonetyki, kiedy o tym mówimy brzmi to zupełnie naturalnie, dlatego nie warto przywiązywać wagi do tego jak to jest napisane a jak to brzmi w praktyce – to tak na przyszłość.

[A] – ja
[B] – kobieta

Przykład 1.
Zarys sytuacji: nowopoznana dziewczyna, drugie spotkanie, buduję raport i staram się nawiązać do zaufania, więc kieruję rozmowę tak aby zaczęła mówić o ufności i zachowaniu drugich ludzi.

[B]: Ja staram się nie ufać dla nikogo. Wiem, że jest dużo dwulicowych ludzi, nawet w moim towarzystwie. Za dużo razy przejechałam się na tym, że szybko zaufałam dla kogoś, dlatego teraz staram się to kontrolować.
[A]: Cieszę się, że tak racjonalnie myślisz. Rozumiem Twoje podejście i to, że zapewne spotkałaś w swoim życiu osoby, na których się zawiodłaś i które rozczarowały Ciebie swoim podejściem do pewnych spraw. Nie będę Ci tutaj mówił o tym, że warto mi zaufać, ponieważ jest to irracjonalne. Sama zdasz sobie sprawę z tego, czy możesz mi zaufać czy nie i kiedy… to co do Ciebie mówię sprawi, że poczujesz te uczucie ufności wobec mojej osoby.

Analiza – czyli co ja tutaj zrobiłem step-by-step:
„Cieszę się, że tak racjonalnie myślisz.” – poparcie jej tezy i sposobu myślenia w tym kontekście dla jej świadomości, aby to zaakceptowała.

„Rozumiem Twoje podejście i to, że zapewne spotkałaś w swoim życiu osoby, na których się zawiodłaś i które rozczarowały Ciebie swoim podejściem do pewnych spraw.” – Potwierdzenie jej doświadczenia.

„Nie będę Ci tutaj mówił o tym, że warto mi zaufać, ponieważ jest to irracjonalne.” – Spiętrzenie wzorców lingwistycznych – założenie logiczne – jedno wynika z drugiego + słowo „NIE”, które jest wycinane w nieświadomości.

„Sama zdasz sobie sprawę z tego, czy możesz mi zaufać czy nie i kiedy to co do Ciebie mówię sprawi, że poczujesz te uczucie ufności wobec mojej osoby.” – Podobnie jak wyżej – spiętrzenie wzorców lingwistycznych + silne sugestie wysyłane przeze mnie do jej nieświadomości, która bez problemu przeszły do jej świadomości ukryte pierwszymi, prawdziwymi stwierdzeniami + założeniem logicznym.

Co w takiej sytuacji pomyślała sobie ta dziewczyna? Oczywiście scenariuszy może być wiele, jednak po kontakcie jaki mam z nią po dziś dzień mogę wywnioskować jedno „Ahh.. w końcu mężczyzna, który mnie rozumie. Fajny chłopak z niego. Ciekawe czy faktycznie mogę mu zaufać. Póki co mówi bardzo racjonalnie. Jak tego nie zepsuje to z pewnością jest osobą godną zaufania. Przecież nawet nie mówi, żebym mu zaufała. Coś w nim jest… A no i co ja dzisiaj zrobię na obiad?”

Przykład 2.

Zarys sytuacji: Bardzo wstydliwa dziewczyna, ogólnie mało się odzywała… poszliśmy do mnie bo zapomniałem telefonu, zupełnie przypadkiem tak się złożyło a akurat czekałem na dość pilny telefon. Zostaliśmy chwilę, całujemy się dość namiętnie i przechodzimy do… wiadomo czego, z jej strony dość topornie to szło – pierwsze spotkanie, wcześniej tylko rozmowy na gg i fb – swoją drogą, można bardzo dobry attraction zbudować na zwykłych komunikatorach – napiszę kiedyś o tym.

[A]: Wiesz, że nie będę Ciebie do niczego zmuszał? W sumie… to jak masz mieć jakiekolwiek wątpliwości, to nie chcę się z Tobą kochać.
[B]: Cisza…
[A]: Znasz Paula Kohane?
[B]: Kręci głową, że nie (ja też ale mniejsza z tym…)
[A]: [Odpaliłem muzykę, funky z lat 70 i 80 na rozluźnienie atmosfery]: Wiesz, że naukowcy z uniwersytety socjologicznego w Massachusett a dokładnie Kohana, jeden z najlepszych psychologów na świecie wraz ze swoją grupą badawczą przeprowadzili test na tysiącu badanych kobiet, które wstydziły się rozmawiać z mężczyznami? Oczywiście wynik wyszedł taki, że te kobiety zazwyczaj gorzej radziły sobie w życiu, co sprawiło to, że około 80% z nich nie znalazło stałego partnera do 35 roku życia. Było gdzieś nawet w telewizji o tym i to dość głośno.
[B]: Ale ja się nie wstydzę.
[A]: Jasne, że się nie wstydzisz, ale jednak czujesz jakiś dyskomfort.
[B]: Nie czuję…
[A]: Jeśli nie czujesz żadnego dyskomfortu, nie wstydzisz się to sprawia to, że korzystasz z życia ile się da, nieprawdaż?
[B]: Poniekąd taka jest prawda
[A]: Rozumiem Cię. Po prostu nie chcesz poczuć tej przyjemności, która z sekundy na sekundę będzie rosnąć by w końcu eksplodowała jak aktywny wulkan, na teren, którego wstęp mają tylko nieliczni. Możesz słuchać tego co do Ciebie mówię i jednocześnie wyobrażać sobie to jak z każdym spazmatycznym ruchem czułabyś narastającą przyjemność, która osiągnęłaby kres swoich możliwości w jednym… punkcie kulminacyjnym ale i tak do tego nie dojdzie. (wstałem i powiedziałem, że idziemy)
[B]: [drżącym głosem odpowiedziała]: Boję się tego, że jak do czegoś dojdzie to uznasz, że jestem łatwa i znikniesz
[A]: Widzisz… potrafię postawić się w Twojej sytuacji i doskonale wiem co czujesz, ale istnieją kobiety o delikatnej, aksamitnej skórze i czerwonych płomiennych ustach, które iskrzą się jak polarne zorze nad Antarktydą i przyciągają wzrok wszystkich, którzy obok niej przejdą. Jasne, że będę się do Ciebie odzywał pomimo, że obiecać związku Tobie nie mogę i dobrze o tym wiesz, tak?

I teraz spokojnie obok niej usiadłem, chwilę jeszcze porozmawialiśmy takim samym schematem z mniejszą ilością NLS bo nie miałem już do tego głowy, zwykła perswazja i skończyło się z fc.

Pominę tutaj analizę szczegółową i nie będę zwracał uwagi na wykorzystanie zwrotów „NIE”, „ALE” i tym podobnych. Skupię się bardziej na czymś innym.

Analiza – czyli co ja tutaj zrobiłem step-by-step:
„Znasz Paula Kohane?„ – czysta perswazyjna presupozycja. Wyjaśnię pokrótce o co chodzi, więcej w następnym blogu. Presupozycje opierają się na założeniach wypowiadanych przez nas zdań. W tym przypadku presupozycjami są takie stwierdzenia, że istnieje ktoś taki jak Paul Kohana i wiem o jego istnieniu, jest zza granicy i pytając ją czy też go zna z pewnością jest to ktoś znany. Dzięki presupozycjom możemy do nieświadomego umysłu przemycać różne fakty, które nie są poddawane analizie przez świadomy umysł. Oczywiście nie mam pojęcia czy istnieje ktoś taki – raczej nie.

„Jeśli nie czujesz żadnego dyskomfortu, nie wstydzisz się to sprawia to, że korzystasz z życia ile się da, nieprawdaż?” – założenie nielogiczne składające się z pierwszej części bo równie dobrze może to oznaczać, że mi nie ufa, że mogę ja „zranić” oraz setkę innych możliwych możliwości. Zwrócić tutaj uwagę trzeba na końcowy wyraz „nieprawdaż” określony znakiem zapytania – jest to zwykłe pytanie o potwierdzenie i ma na celu zmniejszenie oporu, dzięki czemu do świadomego umysłu wkrada się polecenie „tak”, które często jest właśnie wypowiadane.

„Widzisz… potrafię postawić się w Twojej sytuacji i doskonale wiem co czujesz” – nawiązanie więzi, „ale istnieją kobiety o delikatnej, aksamitnej skórze i czerwonych płomiennych ustach, które iskrzą się jak polarne zorze nad Antarktydą i przyciągają wzrok wszystkich, którzy obok niej przejdą.” – to nie jest do końca czysty NLS. Insynuuje jej tutaj, że jest taką osobą, nie mówiąc jej o tym wprost.

„Jasne, że będę się do Ciebie odzywał pomimo, że obiecać związku Tobie nie mogę i dobrze o tym wiesz, tak?” – wyrażenie „pomimo, że” stwarza tutaj taką sytuacje, że uwagę przykuwa pierwsze wyrażenie czyli, że będę się do niej odzywać, odciągając świadomy umysł od stwierdzenia, że nie mogę jej nic obiecać. I na końcu taka sama sytuacja jak ze słowem „nieprawdaż”, jednak o wiele bardziej działa tutaj właśnie słowo „nieprawdaż” niż „tak” . Ja postanowiłem zaryzykować.

W tym blogu nie będzie więcej przykładów, pojawią się one w następnym, ponieważ w innych konwersacjach wykorzystywane są często również inne techniki, niż tutaj podane, jednak te sukcesywnie możemy stosować w praktycznie każdej sytuacji. Warto pamiętać o tym, że im dłużej ciągniemy taką perswazyjną rozmowę, tym bardziej prawdopodobny jest do osiągnięcia ostateczny cel czyli np. wzbudzenie zaufania, uczucia, więzi, konkretnego zachowania i tak dalej.

Od razu uprzedzam wszystkie komentarze o tym, że manipuluje dziewczynami, okłamuje je i
zachowuję się jak ostatni „chuj” w stosunku do nich. Nie rusza mnie to. Odniosłem się do tego na początku. Każdy ma inny styl, ja mam taki przy czym zgłębiam wiedzę na ten temat a w inny sposób niestety niemożliwe jest sprawdzanie tego wszystkiego w praktyce. Rozwój wymaga ofiar, a rewolucja zjada własne dzieci. Są to zupełne podstawy, w następnym blogu odniosę się do czegoś bardziej złożonego. Stwierdzenia, że to nie działa i całe NLP to jedno wielkie kłamstwo – skwituje jednoznacznie słowami jednego z twórców NLP – Bandlera.

„Wierzycie w to? Wiecie, że to kłamstwo. Wszystko, co zamierzamy wam tu powiedzieć, jest kłamstwem. Każde uogólnienie to nieprawda. (...) będziemy was okłamywać konsekwentnie podczas całego seminarium. (...) większość naszych kłamstw działa rzeczywiście skutecznie, jeśli traktujecie je tak, jakby były prawdą. Jako osoby posługujące się modelowaniem, nie interesujemy się, czy jest ono dokładne i czy może zostać sprawdzone neurologicznie, czy też stanowi faktyczną reprezentację świata. Interesujemy się tylko tym, co przynosi efekty.”