Jest to mój pierwszy wpis w blogu. Nie miałem zamiaru nic tutaj umieszczać tylko korzystać z rad zamieszczonych tu notek.

Jestem facetem, który jest może nie strasznie, ale na pewno nieśmiały.Znaczy wszystko do czasu aż lepiej poznam osobę, wtedy potrafię być w miarę towarzyski. Podobnie tyczy się sprawa dziewczyn. 2 tygodnie temu zakończył się mój 2 i pół roczny związek. Wszystkiego co możliwe już skosztowałem ale jakoś nie odblokowało to pewności siebie do dziewczyn.

Wtedy przypadkowo trafiłem na tą stronę i stwierdziłem że od teraz będę żyć pełnią życia.Tak, od razu po przeczytaniu wszystkich artykułów Gracjana ruszyłem na podboje naładowany energią. Wszystkie podboje (było ich chyba z 3-4 wypady na miasto) kończyły się na pytaniach "która godzina" lub "jak dojść...". Stwierdziłem po kilku próbach że chyba nigdy się nie przełamię aby rozwiązać bardziej zawiłą gadkę. I nadszedł dzisiejszy dzień.

Zrobiłem kolejny wypad na miasto naładowany koleją dawką artykułów z tej strony. Spotkałem pewną dziewczynę i oczywiście standard "cześć , masz może zegarek?" odp. "nie,ale jest tak gdzieś 18.20" -"aha,dzięki" i długa...

Następnie chodzę sobie po mieście na polowanie i chodzę i chodzę.Aaa... i tutaj warto wspomnieć o tym że nie jestem jakimś needy. Podchodząc do dziewczyny nie mam zamiaru wyłapać od niej od razu numeru albo wyskoczyć na szybki numerek. Chcę po prostu nabrać pewności siebie aby później spotęgowane praktyki przełożyć na konkretne cele.

No i szedłem sobie ulicą i nagle. "Mam!". Idzie sobie ulicą dziewczyna nie widziałem z twarzy tylko plecy ale nie chodziło mi o to najważniejsze dla mnie teraz to zagadać. Skręciła do sklepu "Rossmann". Ale ochroniarz powiedział mi że zamykają. A ja szukając excusa mówię sobie "no dobra idę i tak by nic z tego nie było" i poszedłem. Zrobiłem rundkę wokół supermarketu który jest obok "Rossmann'a" i robie nawrót. Patrzę a mój target idzie sobie w stronę przeciwną. Więc ruszam za nią. Ona zatrzymuje się na przystanku. A ja przechodzę obok niego(shitttt). Oglądam się po pewnym czasie a ona wróciła się. Więc robie ponowny nawrót ;D i tak na takich nawrotach i minięciach przeszedłem za nią z 1.5 albo 2 km ;D Na pewno się skapnęła o co chodzi bo się obracała czy idę za nią. (wiem że to spierdoliłem i powinienem był podejść od razu).I po przejściu określonej trasy mówię sobie „no idź cioto jedna, co stracisz? przecież Cię nie zje ani nie zabije najwyżej Cię zleje”. No i hop podbijam z tekstem „Cześć”. Czuje że głos mi się trzęsie jak żelatyna na ruchomym koniku na placu zabaw. „Słuchaj bo stwierdziłem że nie daruję sobie tego jak do Ciebie nie podejdę” . Ona patrzy na mnie jak na palanta, ale po tym jak zaskoczyła co powiedziałem mówi „A to miło” (sama się speszyła lekko) z lekkim uśmiechem. A więc ciągnę „Moglibyśmy się poznać” i nawet nie czekając na jej odpowiedź „XYZ”. Przedstawiła się również. I rozmowa się ciągnęła „Gdzie idziesz” itp. . Pogadaliśmy trochę na przystanku po czym niczym z pod Ziemi nadszedł jej kuzyn. Przyłączył się do nas. Stwierdziliśmy że pójdziemy do baru. Zamówili po Tymbarku a mi jako abstynentowi z wyboru jak najbardziej to odpowiadało. Rozmowa po przyjściu kuzyna niezbyt się kleiła bo oni gadali o swoich znajomych a ja siedziałem jak taka pizda. Czasami próbowałem coś w trącić ale rozmowy się nie kleiły. Oni po chwili że muszą już iść na autobus i czy jadę z nimi a ja na to że nie. No bo w sumie i tak oni gadali swoje a ja swoje. Więc mówię „ nie ja już muszę niestety iść, do zobaczenia”. I ruszyłem.

Jak pewnie zauważyliście nie spytałem się o numer. Tak. Może jakby nie przyszedł ten czub to bym się w końcu spytał a tak …nawet mnie nie ciągnęło do tego. Chciałem tylko się przełamać . Na numery jeszcze przyjdzie czas.


Chciałem tą notką uświadomić bojące się osoby ,że warto, jak najbardziej, podejść i się przełamać. Uwierzcie mi , że jak później wracałem do domu czułem się jak wielki zwycięzca. Zwycięzca nad swoją niemocą. Przełamcie się ten jeden raz a reszta pójdzie już z górki. Polecam wybrać się na miasto jak już się ściemni. Przynajmniej w moim wypadku jestem wtedy pewniejszy siebie niż za dnia.

 Tak więc ten pierwszy krok jest ogromnym krokiem w dalszych działaniach.


Jeśli ktoś doczytał do końca to podziwiam za wytrwałość w tych nudnych wypocinach.