Niedawne wpisy KRZEMKA i Ticala o tym, że gentlemani przegrywają, że szansę na zdobycie dziewczyny swoich marzeń mają tylko w bajkach, że one tak naprawdę lecą tylko i wyłącznie na tych złych, chamów, prostaków itp., dały mi sporo do myślenia, zwłaszcza po pewnym zdarzeniu dzisiejszego dnia.

Wchodzę na wydział i dostrzegam kobietę w średnim wieku (wykładowcę) oraz studentkę. Obie taszczyły po ziemi skrzynie z pracami licencjackimi. Jak to wygląda, pomyślałem sobie od razu. Wokół w chuj facetów i nikomu nie przyjdzie do głowy pomóc - bo że obydwu paniom pomoc bardzo by się przydała, nie było wątpliwości. Tak więc przechodzę obok nich i pytam: "Może pomóc?". Wykładowca prawie na klęczkach mi dziękuje, mówi, że tachają to we dwójkę od czwartego piętra, a żaden facet nawet palcem nie kiwnie. Najpierw przeniosłem z wykładowcą jedną skrzynkę na zewnątrz (za chwilę miała podjechać samochodem), a potem zabrałem się za studentkę (znaczy jej skrzynię): razem coś nam nie szło jej uniesienie, bo była w pełni wypełniona, więc wziąłem ją w pojedynkę i wyszliśmy na zewnątrz. Czekając na samochód, chwilkę sobie pogadaliśmy, ona również wspominała z niesmakiem o bierności wszystkich pozostałych facetów na wydziale. Przyjechała pani profesor, wstawiłem skrzynie ("No ale sam to pan może nie da rady... ooo!"). Taka mała demonstracja siły, nawet sprawiło mi to pewną przyjemność. Potem udały się razem po resztę prac, ale mojej pomocy już przy tym nie potrzebowały. Podziękowały grzecznie i poszły sobie, a ja miałem już czas, by się dogłębnie zastanowić nad tym, co zrobiłem.

Pierwsze wrażenie to oczywiście satysfakcja, że jest się jedynym gentlemanem na tym wydziale. A zaraz potem ponura konsternacja... no właśnie. Przecież gentlemani przegrywają, prawda? Laski ich olewają? No i prawda, ta studentka (z trzeciego roku). Nie było sposobu na jakiś bardziej zaawansowany podryw, nawet jakby była, to nie wiem, czy bym skorzystał. Choć w sumie nic jej nie brakowało... No ale zastanówmy się nad tym, jak ona odebrała mój "heroiczny" czyn. Zrobiłem z siebie frajera? Dlatego, że pomogłem kobietom w dźwiganiu ciężkiego towaru, a nie stałem z boku jak każdy inny? Logika mówiłaby, że nie, ale przecież laski z reguły nie myślą logicznie przy dobieraniu partnerów (nie traktujcie tego jako seksizm, drogie panie, raczej o stwierdzenie faktu, który, wbrew pozorom, w niczym Wam nie urąga).

Mimo wszystko jakoś ciężko mi uwierzyć, że gdyby owa studentka została przedstawiona przed wyborem między mną a kimś (dajmy na to równie (nie)przystojnym jak ja), kto w tym samym czasie udawał, że nic nie widzi, to wybrałaby akurat jego, no bo nie jest gentlemanem. Ale to już inni powinni się wypowiedzieć.