Ludzie mają tendencje do upraszczania otaczającej ich rzeczywistości. Stąd wszelkiej maści stereotypy i iluzje. Pisałem o tym wielokrotnie (m.in. [wyrwane z kontekstu] – o prawdzie i inteligencji). Tym razem w nieco innym kontekście mam zamiar podjąć ten temat. Są dwa istotne czynniki, które wpłynęły na napisanie tego tekstu. Po pierwsze, traktowanie kobiet z góry. Nie uważam, że „baby są głupie” i zawsze reagują tak samo. Że można poderwać każdą stosując oklepaną technikę, bo one są nader podatne na manipulacje. Taki tok rozumowania nas ogranicza. Później, sfrustrowani użytkownicy strony zakładają temat i lamentują, że zrobili wszystko jak należy, a efektów nie widać, bo panna ich olała. Warto pamiętać, że niektóre kobiety biją nas na głowę, jeśli chodzi o logikę, a dzięki nieprzeciętnej inteligencji są w stanie zawrócić we łbie nawet ogarniętemu w temacie facetowi. Nigdy nie lekceważ kobiety, bo przecież reprezentujemy ten sam gatunek, a z natury ludzie są nieprzewidywalni i bardzo pomysłowi. I w tym momencie dochodzimy do kwestii Ticala, którego ostatni wpis poruszył rzesze użytkowników. Problemem wielu z nas jest przedmiotowe, a nie podmiotowe traktowanie dziewcząt.
Załóżmy, że dziewczyna ma ochotę się rozerwać. Zabawić się tak, jak jeszcze nigdy dotąd. Idzie na balety z zamiarem poznania jakiegoś interesującego faceta. Nie chodzi jej o długą i intensywną znajomość. Ona po prostu chce użyć życia. Ona z góry zaplanowała cały wieczór. Od początku do końca. Ponadto jest konsekwentna i nie odstępuje planu na krok. Wie, że dziś może sobie pozwolić na to, o czym jutro nawet nie pomyśli. Czasami jednak plan się komplikuje, bo do gry wchodzą emocje. Czasami…
Czy w takiej sytuacji mamy wpływ na postępowanie owej dzierlatki? To oczywiście zależy od jej charakteru i naszych umiejętności. Oba czynniki nie muszą się jednak zazębiać, a cała nasza misterna intryga uwiedzenia dziewczyny kończy się fiaskiem.
Weźmy pod lupę inne okoliczności. Kobieta chce coś udowodnić sobie, a w gorszym przypadku koleżankom. Poddaje się twoim uwodzicielskim manewrom, tylko po to, żeby poeksperymentować. W głębi duszy nic do ciebie nie czuje i wcale nie jest zainteresowana twoją osobą. I nigdy nie będzie, bo czegoś takiego nie zakładała. Chyba, że do akcji po raz kolejny wkroczą emocje, które rzecz jasna mogą wkroczyć, ale nie muszą.
Moim zdaniem wszystkie metody działają tylko wtedy, kiedy padną na podatny grunt i dwie odpowiednie osoby. Tak, nie jedną, lecz dwie. Podam wam przykład na męskim osobniku, czyli na mnie. Poznałem niedawno dziewczynę. Jest ładna, inteligentna, zgrabna i sympatyczna. Niezły materiał na dziewczynę, prawda? Jest tylko jeden problem. Ona mnie strasznie wkurwia. Chodzi o ledwie widoczne szczegóły, a jednak odstręczające mnie od niej. Obrzydza mnie to i niesamowicie irytuje. Wiecie, o co chodzi? O to, że głośno ślinę przełyka. Normalnie szlag mnie trafia jak to słyszę. Poza tym jest nadgorliwa i wszędzie ten swój śliczny nosek wściubia. W ryzach trzymają mnie jedynie wizje wymyślnych tortur, jakie z chęcią bym na niej zastosował. Myślicie, że w drugą stronę to nie działa? Nawet nie zdajecie sobie sprawy, co może wkurwiać twój target. Nieodpowiednie uczesanie, chód nie taki (mimo, że pewna i wyprostowana postawa), sposób wysławiania się, barwa głosu, czy twoja ulubiona pozycja siedząco-leżąca podczas oglądania filmu lub czytania książki. To oczywiście tylko przykłady. Trochę niepoważne, ale obrazujące w jakiś sposób to, co chcę przekazać.
Nie chcę tu w żaden sposób dewaluować sztuki podrywu. Chodzi o coś zupełnie innego. Chodzi o przypadek i indywidualne postrzeganie rzeczywistości. O chęci oraz ich brak. O zabawę, przygodę, eksperyment i spontan. O całe spektrum możliwości, jakie daje nam świat. Przecież każdy z nas to kiedyś przerobił. Nawet nie będąc frajerem. Czasami po prostu do siebie nie pasujemy. Nawet mimo szczerych chęci dogłębnego zapoznania się. I nie chodzi mi tu nawet o jakiś długotrwały związek. Po prostu nie warto lekceważyć kobiet.
Druga sprawa, którą chcę poruszyć to kwestia do dyskusji dotycząca systemu społecznego. Pisałem o tym pobieżnie w komentarzu pod wpisem Maleone: „Seks a uczciwość – ale wobec kogo?”
Pisałem o tym, że dla jednego normalne jest to, że spotykając się i bzykając jedną pannę, obraca w tym czasie inne (swego rodzaju poligamia). Z kolei inny spotyka się i bzyka tylko z jedną (swego rodzaju monogamia). Jeżeli jednak poligamia obowiązywałaby w naszej polskiej rzeczywistości, jako coś normalnego, to wszystkie "zdrady" nie byłyby trzymane w tajemnicy. Bo, po co robić sekret z czegoś, co jest jak najbardziej normalne i uczciwe? Co nie jest piętnowane przez społeczeństwo. A z resztą, w jaki sposób piętnowane? Przecież nie grożą nam za to żadne sankcje systemowe…
Pytanie brzmi, kto lub co powoduje takie, a nie inne postawy? Reprezentanci 15% ogarniętego społeczeństwa, o których pisał Maleone? Chyba tak, bo to przecież władza ustanawia to, co możemy, a czego nie. To, w co wierzymy, a co nas gorszy. To, jak się zachowujemy, co lubimy i co jemy. Polityka, religia, marketing i PR. To wszystko wymysł tych przysłowiowych 15%. To oni tworzą system społeczny, oparty na własnych przekonaniach, uwarunkowaniach cywilizacyjnych i oczywiście zyskach. Krótko mówiąc, zdrada z logicznego punktu widzenia jest niemoralna w naszej strefie kulturowej. Ale to i tak czysta hipokryzja. Z resztą, co by nam przyszło z przysłowiowego „jebania systemu”?
Nie ma szans na rewolucję i zmianę myślenia czy mentalności. Dokładnie pokazuje to historia. Zmienia się scenografia, ale scenariusz pozostaje wciąż taki sam…

P.S.
Ciekawy fragment wyczytałem ostatnio w Wikipedii. Oto cytat:
„W marcu 2007 naukowcy z departamentu neurologii uniwersytetu w Iowa opublikowali w Nature pracę, w której badali osoby ze zniszczonym fragmentem kory przedczołowej mózgu (VMPC), niezbędnym do tworzenia i odczuwania emocji. Okazuje się, że takie osoby, nie mając uczuć, lecz zachowując inteligencję, wykazują utylitarne podejście do zagadnień moralnych, w których dobro powszechne wymaga poświęcenia czyjegoś życia. Nie wahali się ani przez chwilę, wybierając np. wepchnięcie pod pociąg przypadkowej osoby, jeśli mogło to uratować życie kilku innych osób. Nie wahali się nawet odpowiadając twierdząco, gdy pytano ich o takie kwestie jak:
"Twoje dziecko zaczyna głośno płakać. Jego płacz zwróci uwagę żołnierzy, którzy zabiją ciebie, twoje dziecko i innych ukrytych w piwnicy. Aby temu zapobiec musisz je cicho udusić. Czy zrobiłbyś to?"
Osądy badanych w innych sprawach nie odbiegały od normy. Badacze skonstatowali, iż emocje odgrywają znaczącą rolę przynajmniej w niektórych rodzajach decyzji moralnych.”

No właśnie. Twierdzenie - „mężczyźni myślą logicznie, a kobiety emocjonalnie” powinno brzmieć raczej: „mężczyźni myślą bardziej logicznie od kobiet, natomiast kobiety myślą bardziej emocjonalnie od mężczyzn”…