Ktoś zdaje się powiedział, że raz na jakiś czas warto odpocząć od strony. I ja tak zrobiłem, chcąc sprawdzić, jakie przyniesie to rezultaty.

Tak naprawdę nie chciałem znowu pisać. Od ostatniego razu doszedłem do wniosku, że to do niczego mnie nie zaprowadzi. Postanowiłem, że napiszę dopiero wtedy, kiedy autentycznie i bezspornie będzie to warte świeczki. Kiedy będę mógł zapisać na swoim koncie coś przełomowego: seks bądź drugą randkę z tą samą dziewczyną.

Długo wzbraniałem się przed stworzeniem tego wpisu, który jest, bądź co bądź, lekkim złamaniem obietnicy z poprzedniego: że nie będę pisał, jeśli nie będzie o czym. Z drugiej strony głównym tematem nie jest moja niedawna przygoda - choć ma ona dużo z nim wspólnego - a ogólny problem radzenia sobie z naszymi porażkami i wyciągania z nich odpowiednich wniosków.

Dwa miechy minęły od ostatniego wpisu i pewnie minęłoby ich więcej, gdyby nie było o czym pisać. Nie żeby poniższa historia była jakoś szczególnie fascynująca czy przełomowa, acz chyba warto o niej wspomnieć.

Cześć! Minęło już sporo czasu od naszego ostatniego spotkania na moim blogu (z górą bite dwa miesiące), tak więc pomyślałem, że może skrobnę coś, cobyście wiedzieli, że glinx11 żyje i ma się... bez zmian. Oczywiście nie mam zamiaru Wam, szanowni koledzy, imputować, że aż tak bardzo zajmowała Was ta kwestia (nie jest to oskarżenie, bądź co bądź one should mind their business first), ale nie wykluczam, że przynajmniej paru z Was, w trakcie brania prysznica, jedzenia kolacji, oglądania mundialu, względnie uprawiania miłości (choć w tym ostatnim wypadku świadczyłoby to, że naprawdę nie macie o czym myśleć), przeszła ona przez głowę.

Witam jakże tłumnie zgromadzone tu Panie, o Panach nie zapominając. Jak pewnie zauważyliście, nie udzielałem się od jakiegoś czasu. Sam w sumie nie wiem czemu - właściwie to nie miałem za bardzo co opisywać. Wewnętrznie planowałem napisanie czegoś nowego dopiero, gdy dopnę swojego tymczasowego celu - zamoczenia. Ostatecznie stwierdziłem, że seks może przyjść późno albo w ogóle, podczas gdy wy będziecie z utęsknieniem czekać na nową porcję mojej tfurczości. To, co zaraz Wam opiszę, przydarzyło mi się wczoraj, aczkolwiek pewne elementy astronomicznie przynależą do dnia dzisiejszego.

Panowie... nie wiem, czemu przez tyle miesięcy nie dostrzegałem, że ta jedyna, wymarzona osoba zawsze siedzi najwyżej parę ławek za mną na zajęciach. Pod latarnią najciemniej, jak to mówią. Dziś mogłem się już szczerze przekonać, że przeznaczeni jesteśmy sobie na wieki wieków amen. I nic nigdy tego nie zmieni. Żadne shittesty, żadne chłodniki... po prostu nic.

Po nas choćby potop. Nie obchodzi mnie, że ma piegi, grube na 2 cm okulary, aparat na zębach, astmę, tłuste włosy, niski wzrost i sepleni. No i to, że jest mężczyzną.

Tak proszę państwa, wreszcie to zrozumiałem: jestem gejem i jestem z tego dumny. Dziękuję, że pośrednio pomogliście mi w znalezieniu partnera. Może jeszcze kiedyś tu zajrzę. A teraz lecę przypudrować nosek, bo mój kochany Tomuś (hihihi...! ) uwielbia, jak mi się tak pięknie błyszczy. A przynajmniej tak mi napisał pod moją sw33taśną focią na fotka.pl.