Część pierwsza: http://www.podrywaj.org/blog/ona...

Na myśl o wspólnym zamieszkaniu czułem jakbym wygrał życie, euforia porównywalna z wygraną milionów na loterii lub informacją że Justin Bieber zostaje deportowany do Kanady. Zastanawiała mnie tylko jedna rzecz...dlaczego nie widzę w Niej radości? Przestała się cieszyć spotkaniami ze mną, przestała się cieszyć wszystkim, szczęście z Niej uciekło.

Logika < Emocje - na tym etapie rozmowy i tłumaczenie nic już nie pomogły. Czułem że spadam, zapierdalam w dół. Miałem rację.

Rozstaliśmy się tydzień przed Naszą rocznicą, miesiąc przed przeprowadzką. Usłyszałem że nie jest ze mną szczęśliwa, że od pewnego czasu walczy ze sobą i nie jest mnie pewna. Powiedziała że chce być sama, chce korzystać z życia, zrobić coś dla siebie, i kiedy mnie widzi to nie czuje już nic. Puściłem Ją, podziękowałem za wspólnie spędzone chwile i urwałem kontakt.

Nie będę opisywać tego co się działo ze mną po rozstaniu, nie chcę do tego wracać. Pierwsze tygodnie były trudne: ćpanie, zawał serca, w chuj alkoholu i chroniczna bezsenność. Raz poszedłem w taki melanż że 4 dni nie zamknąłem oczu.

Po 2 miesiącach spotkałem się z Nią. To było tak jakbyśmy widzieli się pierwszy raz. Widziałem jak się do mnie uśmiecha, jak patrzy na mnie. Znów zobaczyłem te iskierki w oczach, biło od Niej szczęście. Zaproponowała mi wspólny krótki wyjazd po Jej tatę za tydzień, powiedziała że chce żebym to ja jechał. W drodze do auta widząc kawiarnie powiedziała że możemy tu kiedyś przyjść, bo podobno fajna. Co ja wtedy czułem w środku, to jest nie do opisania. Czułem się jakbyśmy dopiero co się poznali, wszystko nagle wróciło i jeszcze mocniej mnie pierdolnęło. Nic po sobie nie pokazałem.

Wyjazd po Jej tatę miał być wczoraj, jednak nie pojechałem. Zmieniła plany, pojechała z mamą...podobno. Napisała mi że nie chce mieć ze mną bliższego kontaktu, przypomniała jeszcze raz że mnie nie kocha, że walczyła ze sobą i dopiero teraz jest super szczęśliwa, kiedy jest sama. Kontakt znów się urwał, a ja nie latałem i nie będę za Nią latać, mam swój honor.

Czy mam do Niej żal? Mam tylko o to, że nie walczyła. Poddała się, wymazała to co było między Nami i odeszła. Tchórz.

Mimo tego jak myślę o Niej to przed oczami mam tylko najpiękniejsze chwile spędzone razem z Nią:
-wspólne spacery i spotkania między pracą
-pierwszy pocałunek
-nasze głupkowate teksty
-driftowanie (mówiła na to "ślizgi")
-moment kiedy powiedziałem że Ją kocham
-wyjazdy do mojego rodzinnego miasta
-kiedy się o Nią biłem
-pierwszy taniec
-pierwsza wspólnie spędzona noc
-wyjazdy do Jej dziadków
-gra na xboxie z Jej tatą
-Jej uśmiech, kiedy leżeliśmy w ciszy na łóżku i wpatrywaliśmy się w siebie

To co najbardziej pamiętam to chwile, kiedy mówiła mi że mnie kocha. Patrzyła na mnie tymi swoimi wielkimi oczami i wtedy czułem, że to jest właśnie ta kobieta przy której się zestarzeję.

Myliłem się(?)

Jestem i będę zdobywcą.