Szczerość.

(Cooli, przepraszam, że kradnę temat, ale naśladownictwo to najwyższa forma pochlebstwa, więc chyba wybaczysz...)

Czy ja lubię szczerych ludzi? Chyba tak, choć nie do końca. Czasami to bardzo trudne.
Prawda boli. Zwłaszcza wyartykułowana prosto w oczy i przez kogoś dla nas ważnego.
Czy szczerość popłaca?
Owszem, ale tylko wobec siebie, a ta w stosunku do innych to jedynie w bardzo dobrych jakościowo związkach.
Przygodna znajomości + szczerość = katastrofa. Z reguły.
BTW - Ktoś zna na to jakieś lekarstwo?

Dobór.
Kiedyś było inaczej, nie było FB i innych bzdetów, Internetów i e-randek. Było trudniej, ale lepiej. Ludzie się znali - niektórzy od dziecka, razem śpiewali przy ognisku, albo byli harcerzami (babcia mi opowiadała ). Nikt nie udawał. No może udawał, ale na mniejszą skalę.
Gdy znasz kogoś załóżmy te trzy-cztery lata w kontekście czysto koleżeńskim, nie ma opcji, żeby nie zauważyć jakim jest człowiekiem. Gdy znasz kogoś trzy-cztery dni, bazujesz na 30 SMS-ach i fotce z FB, tak naprawdę znasz jedynie wizerunek tej osoby, który Ci właśnie próbuje sprzedać. A później wielkie rozczarowanie i to obustronne. No i next.
Next człowiek i next rozczarowanie. I tak to się kręci.
A jako jedyna gratyfikacja: zdobywamy konkretny wór stereotypów.

Te wszystkie instrukcje postępowania...
A jak ona Ci tak, to Ty jej tak. A jak ona Ci srak, to Ty jej owak. Ona Ci ST, a Ty odbijasz, ona przybiega z sukotarczą, a Ty jej wtedy buch z dzidy w brzuch. Ona przychodzi z koleżanką, Ty bierzesz skrzydłowego, ona strzela focha, Ty chłodnikiem, ona że masz małego (swoją drogą chamstwo pierwszej wody), Ty że ma rozklapiochę i cycki jak borówki, czy inne pyszczki (też mało eleganckie).
Wiem, że każdy by tak chciał, żeby było jak w kabinie samolotu.
Migają czerwone lampki, bo coś się dzieje! Silnik nie działa, albo coś tam innego szwankuje. Pan pilot wyciąga książeczkę (z reguły to dosyć gruba księga), znajduje problem i postępuje zgodnie z wytycznymi. Świetnie. Tylko, że to dotyczy jednego z setek, o ile nie tysięcy IDENTYCZNYCH egzemplarzy samolotu. Mało tego, czasami nawet to nie pomaga i następuje BUM.
Nie da się wypracować schematu postępowania z innym człowiekiem, zwłaszcza w tak nieokreślonych kwestiach jakimi są emocje.
Czym się kierować?
Zasady są proste:
1) Nie rób drugiemu, co Tobie niemiłe.
2) Bądź sobą, ale pamiętaj o zasadzie numer 1.
3) Rób i mów co chcesz, ale... jak wyżej.
4) Jak Ci coś nie pasuje, nie bój się o tym mówić.
5) Krytykuj postępowanie, nie partnera.
6) Zanim poleci kamień, zerknij jak wygląda Twoja ręka którą nim rzucisz.

I jeszcze o strachu i podejrzliwości, oraz instynkcie.
Co ona/on knuje?
Węszysz spisek. Zawsze i wszędzie trzeba być czujnym.
"Zanim się zaangażuję, wolę się wycofać, bo będzie mniej bolało, gdy się rozstaniemy, a tak w ogóle to zostańmy przyjaciółmi, bo tak lepiej. I to tymi FF. "
No, ale tak się nie da. Niestety.
Bo:
Jesteśmy podobni do zwierzątek, owszem są te wszystkie atawizmy i truizmy:
Samica próbuje znaleźć jednego (najlepszego) samca, który zapewni jej byt itd... dlatego kobiety są mistrzyniami w wyszukiwaniu jedynego osobnika i mają do tego odpowiedni wachlarz umiejętności.
Samiec próbuje zapylić jak najwięcej samic - i ma takie możliwości biologiczne.

I co się dzieje?
Na początek skupmy się na samcu.
W świecie zwierząt samiec (załóżmy lew) nie zabiera ze sobą paczki gumek, gdy idzie na podryw. On idzie robić dzieci, a nie bzykać dla radochy.
Ludzie tak nie funkcjonują, no chyba że ma się harem i kilka szybów naftowych. Mężczyźni się zabezpieczają. Jest to rozsądne, ale sprzeczne z biologią. Dlatego zgrzyta i na dłuższą metę się nie sprawdza.
Teraz my - kobiety.
Normalnym, typowym i wynikającym z biologii schematem postępowania jest to co napisałam wyżej. Czyli szukamy JEDNEGO partnera, ale najlepszego.
Wszelkie odchyły typu dałam ciała piętnastu lwom z okolicznych stad, i to nie tylko tym alfa, ale i innym, mniej udanym osobnikom, kulawym i z wyliniałą grzywką - szybko się mszczą. Opinia leży i kwiczy, a samica ma w głowie siekę, bo zrobiła coś bardzo wbrew samej sobie.
Jakież to proste.

I teraz wracam do tej osławionej szczerości. Trzeba być szczerym wobec siebie. To podstawa.