Po roku od odkrycia strony i po pół roku od zapisania się, coś się w końcu ruszyło, z resztą zupełnie przez przypadek. Po przeczytaniu niezłego zestawu treści od userów, zaciekawiony próbowałem je wykorzystać. Nawet z jakimś tam skutkiem, ale średnio mi to wychodziło, w dodatku na DG nie mam za bardzo czasu ani ochoty, zaś po próbach NG jedynym wrażeniem było "no to się nie wyśpię do jutra". PUA ze mnie nie jest i nie będzie, z resztą czy każdy musi być? Celibat może i męczy czasem, ale coś trzeba wybrać. Walnąłem wiec tym wszystkim i wróciłem do tego co lubię najbardziej, czyli do podróży i innych hobby, na które musiałbym poświęcić mniej czasu, gdybym zajął się jeszcze kobietami. Czasem tylko wieczorem mnie nękało że dostałem szansę od Was a nie zrozumiałem lekcji. Aż do soboty...

Wybrałem się w piątek na imprezkę, którą corocznie organizujemy w przedostatni weekend października. Ot, treking z noclegiem po drodze, każdy startuje tam gdzie mu się podoba i wspólna meta na wybranej uprzednio przełęczy, namioty, ognicho i w niedzielę do domu.
Na mecie zgadałem się z jedną laską z innej ekipy, którą parę lat temu spotkałem w PKS na Mazurach. Teraz zauważyłem, jakich 2 "cech" brakowało tym wszystkim, do których te pół roku temu podchodziłem lub udawałem, że się z nimi bawię w klubie. Po pierwsze uznałem, że mi się podoba, co sie zdarza 2 może 3 laskom na rok. Po drugie, nie spieprzyła tego wrażenia w 3 minuty, punkt dla niej.
I tu sie rozpoczęła seria zachowań/błędów, które opisane mogą spowodować odruchowy facepalm u doświadczonych. Teoretycznie powinienem spaprać całe spotkanie już po paru minutach. W dodatku "nieco" śmierdziałem po 2 dniach łazęgi. Zacząłem od komplementu. Ale po prostu mi się komplement wyrwał, bo wydawała się lżejsza niż jej plecak. Po drugie, nastawienie, jak zwykle w kontaktach z drugą płcią, momentalnie zmieniło mi się na "i tak to spieprzysz".(więc co się będziesz starał/spinał). W rozmowie ani się starałem na tajemniczego zgrywać np. rozmowy/pytania o pracę, byłe. Gadaliśmy jak starzy znajomi. Ani o odbijaniu jakichś ST itd. nie myślałem. Do tego zamiast zrobić jakiś "chłodnik" czy coś, z inną chociaż pogadać, gadałem z nią do późna, aż do momentu odśpiewywania obowiązkowego "bluesa o czwartej nad ranem". Po czym bez większych ceregieli powiedziałem, że idę spać, odgarnąłem śnieg i zabrałem się do rozbijania namiotu, ona zaś poszła do namiotu koleżanek i w zasadzie miało się na tym skończyć.
Po chwili jednak wróciła z info, że koleżanki już śpią i pytaniem, czy w związku z tym ją przygarnę na noc. Niczego się nie domyśliłem.
-Chrapiesz, wiercisz się w nocy? [szczere pytanie podyktowane wyłacznie troską o własny komfort]
-Nie
-to weź swoje manele i przychodź, parę kalorii ciepła się przyda [no i mi neg wyszedł bezwiednie]
W ogóle nie odebrałem tej propozycji jako tzw. miękką piłkę czy coś w tym rodzaju. W namiocie, każde szczelnie zakutane w swój śpiworek, kontynuowaliśmy nocne rozmowy, aż zapytała, czy może się przytulić. Sam bym na to nie wpadł. a może bym i wpadł, ale podczas jutrzejszego plucia sobie w brodę. Nieważne
-No dobra, przytul się
Przybliżyła się, gadamy dalej, z mojej strony zero reakcji, tu już nie wiem czemu. Po chwili:
-obejmij mnie...
Jakoś machinalnie i bez przekonania ją objąłem, dopiero teraz mi wpadło do tego durnego łba, że chyba jej się podobam, więc przy okazji ją pocałowałem. No i się zaczęło. Całowała trochę jak małolata - kompletnie bez wprawy za to nadrabiając zapałem, czym mnie trochę rozbawiła. W międzyczasie pozbyliśmy się śpiworów, części garderoby i w zasadzie co niektórzy domyślają się jak mogłoby się skończyć, jednak nawet dwoje napalonych młodych ludzi nie zastąpi porządnie napalonego pieca. Mróz zrobił swoje i trzeba było zarzucić projekt, z czego serdecznie się uśmialiśmy. I w sumie dobrze, bo i tak nie miałem gumki - nie noszę, bo w przy moim trybie życia służyłaby do tego, do czego gaśnica w samochodzie, czyli do corocznej wymiany na świeżą.
Rano parę razy odrzucała fona od koleżanek, bo mieliśmy lepsze rzeczy do roboty, aż w końcu przylazły jej zakomunikować, że o 11 mają PKS, a jeszce trzeba zejść.
-nie muszę jechać z nimi, nie chce mi się teraz wychodzić..
-to będziesz musiała jechać sama, bo drugiego kasku ani miejsca na plecak nie mam
-a ja myślałam że mówiąc zaparkowałem w xxxxx miałeś na myśli samochód, ty na prawdę jesteś dziwny. Ale spotkamy się jeszcze kiedyś? [pełna nadzieja w głosie]
-możemy się umówić na jakieś łażenie po górach
Spakowaliśmy się, aż usłyszałem z lekkim wyrzutem:
-no ale telepatycznie to my się nie umówimy
Wzięcie od niej tel. też mi do głowy nie wpadło, więc już trzeci raz mi pomogła. Na pożegnanie dostała całusa w czółko i obietnicę, że jak będę miał czas to zadzwonię. Po powrocie przeczytałem parę troskliwych SMS czy mi nie zimno nie było itd.

Mam czas w środę, więc umówiliśmy się w bardziej cywilizowanych warunkach, ciekawe co dalej. Szczerze to nie pamiętam jej twarzy, amnezja jakaś, ale pewnie ją poznam.

wnioski:
1. człowiek w samotności dziczeje. Do tego stopnia, że oczywistych sygnałów nie odbiera
2. może trzeba było pojechać samochodem? Albo nie, przynajmniej wracałem czymś, co lubię a nie czymś czym muszę.
3. Dzięki Wam, choć starałem sie zapomnieć o tej stronie itd, coś zmieniło się w moim podejściu. Nie potraktowałem samego faktu że się do mnie odezwała, jako dar od bogów. Nie doszukiwałem się czegoś podejrzanego w tym, że się mogłem spodobać. Również dzięki Wam nie bałem się, że ją spłoszę jak ją pocałuję albo "za wcześnie" spróbuję się do niej zbliżyć. To że nie podjąłem żadnych działań aż do ostatniej chwili, przypisał bym również do pierwszego wniosku